Συνέχεια

Απόψε σκεφτόμουν να πω κάποια πράγματα για τον εαυτό μου, και τι στα κομμάτια είμαι. Αλλά επειδή πρόκειψαν τα πρόσφατες καταλήψεις και τις πορείες τις τελευταίες μέρες στην Ελλάδα, θα ήθελα να περιγράψω πρώτα κάποια επικαίρα στοιχεία για μένα σχετικά με αυτά τα γεγονότα. Αυτό που θέλω να σου πω είναι για το πάθος μου για τις διαδηλώσεις και τις πορείες. Κι αυτό το πάθος μου δεν έχει καμία σχέση για τα όποια αίτια μπορεί να έχει ο οποιοσδήποτε διαδηλωτής, αλλά για την ίδια την πράξη. Όλη αυτή η συσπειρωμένη βία είναι ότι καλύτερο αναζωογονητικό για κάποιον σαν εμένα. Οι μυρωδιές που βγαίνουν από τον ιδρώτα, οι ιαχές των αντιεξουσιαστών. Αλλά ακόμα περισσότερο όταν συμμετέχω κι εγώ σε αυτές τις πορείες, τότε είναι που εκτονώνω όλα τα ζωόδη ένστικτα που έχω μέσα μου. Δεν χρειάζομαι ούτε κουκούλες, ούτε κράνη, αφού αυτά είναι που τραβάνε τη προσοχή των κάμερων. Χωρίς να με νοιάζει τίποτα μπαίνω μέσα και ικανοποιώ τις «ανάγκες» μου. Το μόνο κακό με τις διαδηλώσεις των τελευταίων χρονών είναι ότι έχουν χάση την αγωνιστικότητα που είχαν πριν μια-δυο δεκαετίες. Για να φανταστείς, είχα σκεφτεί σοβαρά να πάω στη Γαλλία για να συμμετάσχω στις δικές του πορείες. Αλλά συγκρατήθηκα…

Τι είμαι

Πόσες φορές δεν έχω σταθεί σε μια γωνιά μέσα στην ημέρα για να παρακολουθήσω την κίνηση που περνάει μπροστά μου. Από μικρός μάλιστα. Αλλά ακόμα κάποια πράγματα δεν τα έχω συνηθίσει, κι ένα από αυτά είναι ο γρήγορος κι αγχωμένος ρυθμός της πόλης. Σας παρατηρώ πως προσπερνάτε ο ένας τον άλλον σαν να μην υπάρχετε, ενώ χάνετε την ευκαιρία να δοκιμάσετε καινούριες εμπειρίες. Πολλοί μεταξύ σας είναι διαφορετικοί, το μυρίζομαι και το διαισθάνομαι. Αρκετοί δεν το έχουν καταλάβει. Όπως επίσης οι περισσότεροι έχετε ξεχάσει να χρησιμοποιείτε το ένστικτό σας. Αν λιγάκι μαθαίνατε να το ακούτε, θα γλιτώνατε πολλά, και μάλιστα πράγματα που σίγουρα σας στοίχισαν. Ένα αστείο παράδειγμα είναι όταν βλέπω μια κοπέλα ας πούμε στο μετρό να περπατάει και μόλις κάποιος την κοιτάζει έντονα αρκετά μέτρα από μακριά, αυτή θα γυρίσει πίσω της ενστικτωδώς για να ανταποδώσει το βλέμμα (λες κι έχει μάτια στην πλάτη της). Αν και οι γυναίκες γενικά δεν έχουν χάσει το χάρισμα της διαίσθησης. Όχι ότι εμένα μ’ εμποδίζει αυτό. Ή όταν είμαστε στο αυτοκίνητο και γυρίσουμε από τη πλευρά του παράθυρου εκείνη τη στιγμή θα γυρίσει και το κεφάλι αυτουνού που είναι στο διπλανό αυτοκίνητο για να μας κοιτάξει. Φυσικά μπορείτε κι εσείς να βρείτε μια πληθώρα τέτοιων παραδειγμάτων, φτάνει να κάτσετε κάπου για λίγο ή όπως περπατάτε αργά να κοιτάτε γύρω σας. Ευτυχώς εγώ δεν έχω μεγάλο πρόβλημα στην επανασύνδεση με την ενστικτώδη πλευρά του εαυτού μου. Γιατί ο εαυτός μου και το ένστικτό μου είναι ένα και τ’ αυτό. Αν και εξαιτίας αυτού έχω το αντίθετο πρόβλημα. Τόσο πολύ που κάποιες φορές δεν μπόρεσα να το ελέγξω προκαλώντας «άσχημες καταστάσεις». Αλλά είναι ακόμα νωρίς να μιλήσω για αυτές.

Παρατηρώ τον κόσμο

Από μικρός μπήκα σε ένα καινούριο κόσμο αισθήσεων. Η μια αίσθηση που έδωσε και περισσότερη ποικιλία στη ζωή μου, είναι η όσφρηση. Φυσικά δεν μιλάω για τη συνηθισμένη όσφρηση. Αλλά για μια πιο έντονη αίσθηση ισάξια της όρασης αν όχι σημαντικότερη. Η μύτη μου πια έχει γίνει το τρίτο μάτι μου. Πολλές φορές θα με οδηγήσει σε μέρη που δεν ξανά έχω πατήσει. Όπως με έχει βοηθήσει να βρω την λεία μου. Ακόμα και κατά τη διάρκεια της ημέρας μου «δείχνει» τη διάθεση του ανθρώπου που είναι απέναντι μου. Όμως το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα της είναι η μοναδικότητα των οσμών. Κάθε πλάσμα στον πλανήτη έχει τη δική του μυρωδιά. Ακόμα και ο κάθε άνθρωπος διαχέει γύρω του μια μοναδική οσμή. Δες το κάτι σαν δαχτυλικό αποτύπωμα. Εκτός από τα συνηθισμένα χρώματα, λοιπόν, προστέθηκαν καινούρια που ακολουθούν το κάθε αντικείμενο ή ζωντανό σαν μια αραιή ομίχλη. Ίσως με αυτό τον τρόπο που το περιγράφω να πάρεις μια μικρή ιδέα για το πόσο πλούσια έχει γίνει η ζωή μου. Και δεν είναι και λίγο μόνο με τη μικρή βοήθεια του ανέμου να ξέρω ποιος με πλησιάζει πριν τον δω.Φυσικά, όλα αυτά είναι και ένα παραπάνω ατού για να δω πως θα πλησιάσω μια γυναίκα, αν και τα έντονα τεχνητά αρώματα που φορούν κάνουν την παραμονή μου δίπλα τους ανυπόφορη, έτσι ώστε αναγκαστικά θα σταματώ να χρησιμοποιώ την όσφρηση μου συγκεντρώνοντας την προσοχή μου σε άλλες αισθήσεις, κάτι που με πήρε αρκετό καιρό να μάθω. Όχι ότι είναι και πολύ δύσκολο να τραβήξω μια γυναίκα, και να τη κάνω δική μου αν θέλω. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα μονολόγου…

Ο Κόσμος των οσμών

Υποθέτω ότι θα ‘θελες να μάθεις πώς ξεκίνησαν όλα. Την αρχή. Να σου πω την αλήθεια ούτε εγώ τη θυμάμαι πολύ καλά. Είναι όλα μπερδεμένα στο μυαλό μου. Θυμάμαι όμως ότι είχα προβλήματα «προσαρμοστικότητας» από μικρός. Δεν ξέρω καν αν είμαι έτσι εκ γενετής. Βλέπεις, πότε δεν γνώρισα την αληθινή μητέρα μου. Έχω στο μυαλό μου θολές εικόνες από ορφανοτροφεία, θετές οικογένειες, και μια κλινική. Δεν είμαι σίγουρος δυστυχώς για τη χρονολογική τους σειρά. Πάντως αυτό που θυμάμαι σίγουρα είναι την τελευταία μητέρα που είχα. Με προστάτεψε από αρκετές δύσκολες στιγμές… Χμμ, αυτή τη στιγμή χαμογελάω γιατί αισθάνομαι σαν να έχω ξαπλώσει στο μαύρο δερμάτινο καναπέ ενός ψυχολόγου. Ενός αόρατου ψυχολόγου. Πάλι καλά, γιατί αν μάθαινε ένας αληθινός ψυχολόγος για μένα δεν ξέρω τι θα συνέβαινε. Και σύμφωνα με τις εμπειρίες μου σίγουρα όχι κάτι καλό. Αλλά για αυτές θα πω μια άλλη στιγμή.

Η ανάπτυξή μου πάντως χειροτέρεψε την περίπλοκη κατάσταση στην οποία βρισκόμουν. Ειδικά η εφηβεία ήταν ότι χειρότερο μου είχε συμβεί. Κάποια πράγματα δυσκολεύτηκα πολύ να κρύψω. Ειδικά την πείνα που δεν μπορούσα να ελέγξω. Πια ο τρόπος που έβλεπα τον κόσμο γύρω μου είχε αλλάξει. Αν και πάλι δεν πολύ είχα καταλάβει τι ήταν η πραγματικότητα και τι όνειρο…

Αλλά κατά τα άλλα δεν έχω παράπονο από τη ζωή μου. Ζω μια αξιοπρεπέστατη ζωή στα βόρεια προάστια των Αθηνών και αν με δεις από κοντά δεν θα καταλάβεις ποιος ή τι κρύβεται από πίσω. Καλύτερα έτσι, γιατί κάνει το έργο μου έτσι πιο εύκολο αν και νοιώθω ότι κάποιοι ήδη ψάχνουν χνάρια που μπορεί να έχω αφήσει. Ευτυχώς είμαι πολύ προσεκτικός.

Speaking of which, πρέπει να αναχωρήσω για την καθιερωμένη βόλτα μου. Όλη η μέρα για μένα είναι μια αναμονή γεμάτη δίψα για τη νύχτα που θα επακολουθήσει.

Αρχή

Άλλο ένα βράδυ άδικα χαμένο μετά από τη συνηθισμένη μου νυχτερινή μου βόλτα.

Τον τελευταίο καιρό διαβάζω για τα blogs και μου ήρθε η ιδέα ότι αυτή η ανωνυμία μπορεί να την εκμεταλευτεί κι ένας άνθρωπος σαν έμενα. (Είπα άνθρωπος; Καλύτερα πάρτε το σαν τρόπο του λέγειν)  Μια καλή ευκαιρία να μιλήσω κάπου χωρίς να φανερωθεί η ταυτότητά μου. Είναι κάτι που χρειάζομαι όλο και περισσότερο τον τελευταίο καιρό. Ο λόγος που κρύβομαι έτσι είναι πολύ απλός. Υπάρχει κάτι διαφορετικό σε μένα. Μάλλον, είμαι γενικά διαφορετικός από τους άλλους. Τώρα δεν έχω χρόνο πολύ όμως να γράψω παραπάνω. Πρέπει να προετοιμαστώ για το σημερινό ξύπνημα μου έστω και με αυτές τις λίγες ώρες ύπνου.
Εις το επανιδείν λοιπόν…