Αγγλία-Γράμματα

Μου ‘λειψε το νυχτολόγιό μου τελικά περισσότερο απ’ όσο περίμενα. Το ταξίδι λόγω των πολλών στάσεων κατάντησε πολύ κουραστικό. Επίσης το περπάτημα που χρειάστηκε να κάνω για να βρω τα πρόσωπα που είχα αναφέρει στο προηγούμενό μου post το έκαναν πιο επώδυνο. Το θέμα είναι, άξιζε τελικά το κόπο; Αλλά ας τα πάρουμε από εκεί που σταμάτησα πριν. Έπρεπε λοιπόν να βρω τον φίλο δια αλληλογραφίας που είχε ο ομοιοπαθής Γερμανός στη Γαλλία. Όπου τελικά με δυσκολία μέσω του τοπικού ταχυδρομείου στην υποτιθέμενη γαλλική πόλη βρίσκω ότι τελικά δεν ήταν φίλος, αλλά φίλη του Γερμανού κυρίου. Λογικό ήταν αφού στην εποχή τους μια ευπρεπή δεσποινίδα δεν είναι φρόνιμο να ανταλλάζει γράμματα με τον κάθε τυχόντα. Μόλις έφτασα στο Γαλλική Οικία της Γαλλίδας, αντίκρισα δυστυχώς ένα ερείπιο, αλλά δεν είχαν σβήστηκαν ολοσχερώς τα ψήγματα της παρελθοντικής μεγαλοπρέπειας του. Οι κισσοί είχαν περικυκλώσει την παλιά έπαυλη σαν ένα πιασμένο έντομο στον ιστό της πινασμένης αράχνης. Αλλά αρκετά με τη φλυαρία μου. Μέσα είχαν απομείνει οι απόγονοι των υπηρετών της οικογένειας που έμενε εκεί γιατί από ‘τι φαίνεται είχαν μείνει απόκληροι. Και απ’ ότι κατάλαβα αργότερα είχε σχέση με το ότι η δεσποινίδα δεν παντρεύτηκε τελικά ποτέ. Ευτυχώς ήμουν τυχερός και είχαν καλά φυλαγμένα τα γράμματα της αλληλογραφίας τους κι αφού δεν ήξεραν τι άλλο να κάνουν μαζί τους μου τα έδωσαν αφήνοντας τους τη διεύθυνση μου, αν τυχόν τα θελήσουν. Το ταξίδι μου συνέχιζε προς την Αγγλία και είχα διαλέξει το τρένο αφού δεν πολυσυμπαθώ τα αεροπλάνα. Φυσικά δεν μπορούσα να αντέξω και να μη κοιτάξω κάποια από τα γράμματα κατά τη διάρκεια του ταξίδιου. Αλλά τελικά κατάλαβα τα γαλλικά που ήξερα δεν μου έφταναν για να καταλάβω την παλιομοδίτικη διάλεκτο που χρησιμοποιούσαν τότε, σίγουρα θα χρειαζόμουν έναν έμπιστο μεταφραστή. Όμως περισσότερα για αποτυχημένη “αναζήτησή” μου στο Ηνωμένο Βασίλειο στο επόμενο ποστ. (και με περισσότερες λεπτομέρειες για τα γράμματα )

~ από Λυκάονας στο Αυγούστου 17, 2006.