Φωτιά

Το καλοκαίρι στην Αθήνα έχει τα καλά του και τα κακά του. Ένα από τα κυριότερα αρνητικά χαρακτηριστικά για μένα είναι η ζέστη. Και γι’ αυτό οφείλεται στο λύκο που βρίσκεται μέσα μου. Καθώς το δέρμα μου βρίσκεται κάτω από τον ήλιο, νοιώθω ότι η “γούνα” μου είναι έτοιμη να αρπάξει φωτιά. Ποτέ δεν πρόκειται να συνηθίσω τη ζέστη κι ευτυχώς που το σπίτι της μητέρας είναι στα βόρεια προάστια, δηλαδή σε υψηλό υψόμετρο, και έχει δροσιά. Όμως τα κακά ισορροπούνται με τα καλά. Για παράδειγμα ένα αρνητικό στοιχείο είναι η έξοδος των αθηναίων, κάνοντας την διαφυγή και εξαφάνισή μου στο λιγοστό πλήθος ακόμα πιο δύσκολη. Αλλά το καλό με το λίγο κόσμο είναι ότι αυτοί που μένουν στην πρωτεύουσα, συνήθως δεν έχουν ανθρώπους που θα τους λείψουν αν «χαθούν» κι έτσι κάνει την επιλογή μου πιο εύκολη. Όπως επίσης λιγότεροι άνθρωποι έως κανένας δε θα με δει να πλησιάζω αυτό το άτομο.Αναγκαστικά περιορίζω τις δραστηριότητές μου την ημέρα και κοιμάμαι περισσότερο κατά τη διάρκειά της, αλλά αυτό μου δίνει περισσότερες ώρες να ξοδεύω το βράδυ. Όχι κι άσχημα…

Πάντως όλα αυτά μου ξυπνάνε ένα παιδικό μου φόβο για τη φωτιά. Ειδικά όταν αρχίζει να τσουρουφλίζεται το δέρμα μου από τη ζέστη. Δεν είναι και εύκολο να εξηγήσω αυτό το φόβο, έχω μόνο μικρές αναμνήσεις για ένα συμβάν που μάλλον μου έχει συμβεί όταν ήμουν παιδί. Από τότε είχα όνειρα για αυτό. Και κάθε καλοκαίρι γινόνται πιο έντονα. Σίγουρα ήμουν περικυκλωμένος από αυτήν και μάλλον άκουγα κουκουνούρια να πετάνε σπίθες. Γι’ αυτό έχω στο νου μου ότι μάλλον ήμουν σε δάσος και μάλιστα σε καλοκαιρινή περίοδο. Φοβάμαι όμως να ανακαλύψω περισσότερα…

~ από Λυκάονας στο Ιουλίου 17, 2006.