Ζέστη
Τα τελευταία βράδια είχα αντιληφθεί κάτι καινούριο να πλανάται στο βρώμικο αέρα της πόλης. Οι ελαφροί νυχτερινοί αέρηδες βοηθούσανε στο να πλησιάζει η οσμή του τη μύτη μου. Κάποιες στιγμές ήμουν σίγουρος ότι ήμουν πολύ κοντά στη πηγή της κι άλλες φορές νομίζω ότι την είχα χάσει. Πράγματι εκτός από την ανησυχία που είχα, μέσα μου είχε αρχίσει να αναζωπυρώνεται και η περιέργεια που είχα παλιά όπως και ο ζήλος για αναζήτηση διαφορετικών οσμών και την αντιστοίχησή τους με καινούρια πλάσματα. Το ότι αυτή η οσμή ήταν κάπως διαφορετική από αυτές που περιτριγυρίζουν τους ανθρώπους, όπως κι όχι όμοια με κάτι κατώτερο ζωικό (όπως θα έλεγε ένας άνθρωπος) ίσως κάτι ανάμεσα σε αυτά τα δυο, με έκανε να σκέφτομαι για τις πιθανές μορφές αυτού του πλάσματος. Ένα πλάσμα που μπορεί να είχε αρκετές ομοιότητες με εμένα. Και τότε ήταν που θυμήθηκα αυτό το παλιό συναίσθημα της μοναξιάς εξαιτίας της μοναδικότητας μου. Σπάνια άφηνα τον εαυτό μου να ελπίζει ότι θα μπορούσε να υπήρχε κάποιος που θα μπορούσα να μοιράσω τις ιδιαίτερες σκέψεις και τα συναισθήματά μου και θα μπορούσε να με κατανοήσει κιόλας.
Και να τελικά που ήρθε η στιγμή να επιβεβαιωθούν οι υποψίες μου και να δω μπροστά μου μετά από ένα στρίψιμο στη γωνία τον όμοιό μου. Δυστυχώς δεν ήταν όμως αυτό που περίμενα. Ένας κύριος ατημέλητος, και μάλιστα φαινόταν ότι δεν φορούσε τα συνηθησμένα ρούχα που θα φορούσε κάποιος αν θα έβγαινε το βράδυ, ίσως κάτι σαν πυτζάμα. Προσπάθησα να του μιλήσω, αλλά δεν φαινόταν να με ακούει και το βλέμμα του ατένιζε το κενό χωρίς δίνει σημασία στο περιβάλλον του. Προφανώς ονειρευόταν. Μερικές φορές είναι άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν τι έχουν μέσα τους. Ή το υποψιάζονται και δεν μπορούν να το αποδεχτούν. Συνήθως όμως το υποσυνείδητό τους ή κοινώς η καταπιεσμένη τους ταυτότητα δεν μπορεί να το αφήσει αυτό. Κι έτσι συνήθως εκδηλώνεται το βράδυ καθώς κοιμούνται. Όμως έτσι καθώς είναι όρθιοι δεν μπορούν να κάνουν και περισσότερα από το να περιπλανιούνται το βράδυ άσκοπα. Εκτός κι είναι είναι τόσο ισχυρός ο αληθινός εαυτός του και πλησιάζει στο μέρος που θα βάψει τα χέρια του κόκκινα από το αίμα και μετά κάθε φορά να ξυπνάει απορρημένος… Όμως δεν νομίζω ότι ήταν αυτή η περίπτωση, άσε που συμβαίνει πολύ σπάνια.
Υποβολή απάντησης