Μια καινούρια μυρωδιά στον αέρα

Δεν είναι και λίγο να βλέπεις τον άνθρωπό σου να περνάει από μια ανίατη αρρώστια κι εσύ να μην μπορείς να κάνεις τίποτα γι’ αυτό. Αυτό δυστυχώς πέρασα κι εγώ με τη θετή μητέρα μου, ενώ πάλευε με τον καρκίνο, η οποία μου στάθηκε σαν αληθινή μητέρα. Τότε ήταν που είχα και την πρώτη συνάντηση με αυτόν τον άνθρωπο. Ήταν ο νοσοκόμος που είχε έρθει σπίτι μας για να με βοηθήσει με τη μητέρα μου. Ένας άντρας με ψηλή και περήφανη κορμοστασιά, με τα μαύρα μαλλιά του λίγο πιο μακριά από το κανονικό κι ένα λακκάκι στο σαγόνι του. Αν κι ερχόταν πάντα φρεσκοξυρισμένος φορούσε πάντα μια πολύ διακριτική κολόνια που ίσα-ίσα την καταλάβαινες. Μόλις είχε τελειώσει τις ιατρικές σπουδές του κι έψαχνε εδώ κι εκεί να κάνει την πρακτική του. Ένα από τα ακριβά νοσοκομεία της Αθήνας μας τον είχαν συστήσει. Όταν τον πρωτοείδα, έφηβος ακόμα εγώ, πρέπει να ομολογήσω ότι τον φοβήθηκα λίγο, αλλά δεν πέρασε πολύ καιρός μέχρι να κερδίσει την εμπιστοσύνη και των δυο μας.

Αναγκαστικά μετά από κάποιον καιρό συμβίωσης μάθαινα όλο και πιο προσωπικά πράγματα για αυτόν. Κι αυτός νομίζω δεν άργησε να υποψιάζεται για τη διαφορετικότητα μου, και για την άγρια φύση μου. Αυτό ήταν που τον έσπρωξε να μου δείξει το ενδιαφέρον του στα μυστικιστικά και στην ιστορία τους. Όχι ότι πιστεύω πολύ σε αυτά, αλλά δεν γίνεται και να προσπεράσω τους μύθους, όπως αυτόν του Λυκάονα, (από τον οποίο πήρα και το ψευδώνυμο) και κάποια παράξενα παλαιά βιβλία που αναφέρονται σε πλάσματα που μοιάζουν περισσότερο απ’ όσο θα περίμενα σε μένα. Φυσικά, ο νοσοκόμος δεν είχε καταλάβει ακόμα ποια ήταν η πραγματική φύση μου και για αυτό μου έδειχνε αρχαίες δοξασίες σε άλλα άγρια πλάσματα που είχαν πάρει την μορφή του ανθρώπου ή το αντίστροφο.

Χωρίς να το θέλει είχε γίνει ο μέντορας μου κι εγώ μπόρεσα να ανακαλύψω περισσότερες πτυχές της προσωπικότητας μου, συγκρίνοντας τη συμπεριφορά μου με αυτά που διάβαζα. Όμως δεν άργησε να γίνει αυτό που φοβόμουν. Μετά από δυο χρόνια, ακριβώς κατά την ενηλικίωση μου, η μητέρα μου ηττήθηκε από τον μάχη της έναντι του καρκίνου κι άφησε την τελευταία πνοή στο κρεβάτι της. Εγώ δεν μπόρεσα να κρύψω την οργή μου και το κεφάλι μου πήρε λάθος στροφές κι άρχισε να επιρρίπτει κατηγορίες στον άντρα που φρόντιζε τη μητέρα μου, στον ίδιο άντρα που με βοήθησε να απαλλαγώ από τις ενοχές που είχα για την κρυφή ταυτότητά μου. ότι αυτός έφταιγε που εγώ δεν στάθηκα περισσότερο δίπλα στη μητέρα μου γιατί με έκανε να απορροφηθώ με τον εαυτό μου. Κι αυτή η οργή φάνηκε. Αναμένομενο ήταν να τρομάξει με αυτό που είδε. Ευτυχώς δεν είδε και πολλά πράγματα λόγω της νύχτας και των σκιών. Αλλά άκουσε. Πάντως μετά από εκείνη τη νύχτα που τον έδιωξα δεν ξαναείχα νέα του, μέχρι πριν μερικές μέρες που τον είδα. Τώρα πια 10 χρόνια μετά τα μαλλιά του στα πλάγια είχαν γίνει γκρίζα και η κορμοστασιά του είχε λίγο συρικνωθεί, αν και ένας μικρός φόβος κι ένα άγχος πάλι τύλιξε την καρδιά μου σαν αγκαθωτό συρματόπλεγμα. Δεν είπαμε πολλά, και δεν νομίζω να ήθελε να μάθει περισσότερα. Τουλάχιστον ξέρουμε ότι είμαστε και οι δυο καλά. Αυτός τώρα οικογενειάρχης κι εγώ ακόμα στο σπίτι της μητέρας μου. Αυτό σημαίνει, όπως του είπα, ότι όποτε θέλει μπορεί να έρθει να με δει. Στο τέλος της συζήτησης όταν χαιρετηστίκαμε του είπα ότι έκανα λάθος που τον κατηγόρησα έτσι και μου είπε ότι με έχει συγχωρέσει.. όμως εκτός από το φόβο που του είχα δημιουργήσει εξαιτίας της τελευταίας νύχτας αισθάνθηκα και τη στεναχώρια του κι ένα δάκρυ έτοιμο να κυλήσει από το αριστερό του μάτι.

~ από Λυκάονας στο Ιουλίου 10, 2006.