Όνειρα
Αυτές τις ημέρες έκανα αυτό που μου αρέσει να κάνω συνήθως τα σαββατοκύριακα. Μια βόλτα στα δάση που υπάρχουν στην Αττική, αν όχι πιο μακρυά. Είναι οι μέρες που έχω περισσότερο ελεύθερο χρόνο (όχι ότι τις υπόλοιπες μέρες δεν έχω αρκετό χρόνο) και αρπάζω την ευκαιρία να ξεφύγω από την πόλη. Αυτό που κάνω συνήθως είναι μια ανίχνευση των ορίων του δάσους ώστε να φτιάξω μια νοητή πορεία στο μυαλό μου, την οποία θα ακολουθήσω για να διασχίσω το δάσος από τη μια πλευρά στην άλλη. Είναι μια καλή επίσης ευκαιρία για να ξεμουδιάσω τους μυς μου λίγο, αλλά και για να ακονίσω την αίσθηση του προσανατολισμού μου. Μόνο και μόνο η ησυχία που έχω είναι αρκετό κίνητρο για αυτήν την απόμονωση μου.
Αυτό το σαββατοκύριακο όμως ήταν κάπως διαφορετικό από τα προηγούμενο και φυσικά ο λόγος για αυτό ήταν οι άσχημες καιρικές συνθήκες. Ήδη από την αρχή της διαδρομής μύριζα την υγρασία του χώματος όπως μυρίζει πάντα λίγο πριν βρέξει. Ακόμα και τα πουλιά είχαν ησυχάσει. Όμως κάτι με τραβούσε να συνεχίσω, να περάσω κι αυτήν τη δοκιμασία, να αισθανθώ ακόμα και το νερό πάνω στη γούνα μου παρόλο που συχαίνομαι αυτήν την αίσθηση. Δεν είχαν περάσει και πολλά λεπτά πριν έρθει η βροχή. Ευτυχώς τότε είχα για κάλυμα τα δέντρα. Όχι όμως ότι ήταν και αρκετό για να μη βραχώ. Το βράδυ είχε αρχίσει να απλώνεται για τα καλά πάνω στο δάσος. Κι εγώ έπρεπε να βρώ ένα κατάλληλο μέρος για να μπορέσω να κουρνιάσω για λίγες ώρες. Αυτές οι ώρες ήταν και από τις πιο αποκαλυπτικές τις ζωής μου. Αλλά περισσότερα στο επόμενο post μου …
Υποβολή απάντησης